Flutningur....

Vegna verulegra vandræði við þetta blessaða blog.is hef ég flutt mig á gamla bloggið mitt á www.blog.central.is/siggamagg og verð þar framvegis.

Down with bureaucracy, it killed my brain

Bjúrókrasía.

 

Einn af fylgifiskum velmegunarinnar er skrifræðið sem tröllríður öllu. Ekki nóg með að skrifræðið sé erfitt og afskaplega þungt í vöfum þá leika höfundarnir sér dáldið að því að breyta hinum ýmsu hlekkjum. Alveg eins og í gestaþraut.

Í skrifræði Íslands leik ég, hinn aumi skrifstofustjóri, hlutverk peðsins sem gengur á vegg og er á endanum tortímt í ringulreiðinni. Fyrir mánuði síðan átti ég að tala við Hagstofu, enn núna á ég að tala við Kennitölustofu ætli ég þurfi ekki að tala við Lífsýnastofu í næsta mánuði.

            ‘Við erum hættir með kennitölur nú gildir bara DNA’

 

Í allri bjúrókrasíuringulreiðinni sem einkennir líf mitt í dag (og ekki var á ringulreiðina bætandi) þá gerðist óvænt skemmtilegur hlutur í ógnarlangri bið minni á ‘hold.’ Í stað herrans sem segir ‘þú er númer...1 í röðinni’ eða frúarinnar sem segir ‘því miður eru allar línur uppteknar, símtöl verða afgreidd í réttri röð’ þá var það enginn annar enn sjálft goðið Bogomil Font sem stytti biðina og létti lundina.

 

Já, hann létti svo sannarlega lundina með laginu ‘Veðurfræðingar ljúga’ sem á einkar vel við í drunga sumarsins og ef einhver lumar á textanum yrði ég afar þakklát.

 

Smá ljósglæta á dramatískum degi.

 

Í sólina...vonandi

Eins gott að það verði sól á Akureyri.

 

Já, eins gott því þar ætla ég að eyða helginni á Hótel Örvar & Inga, lúxus fimm stjörnu hótel í útjaðri bæjarins. Einhver af stálfuglum Flugfélags Íslands mun vonandi ferja mig yfir fjöllin, úr beljandi rigningunni í Reykjavík í leit að einni afarlítilli sólarglætu, ég bið ekki um meir.

Þetta verður í fyrsta sinn í alltof langan tíma sem ég geri meira á Akureyri enn að keyra þar í gegn. Enn bærinn státar af því að vera einn af örfáum bæjarfélögum á landinu sem ég veit bara eiginlega ekkert um. Ég get ekki einu sinni notað neina Akureyrafrasa því ég kann enga.

Það eina sem ég veit eru svona goðsagnir sem ganga um:

-         Að Brynjuís sé bestur.

-         Pulsur eða pylsur.

-         Þeir borða hamborgara og pylsur á mjög undarlegan hátt.

-         Já og þeir tala spes íslensku sem ég elska að hlusta á og votta það að það sé ein besta íslenska í heimi........það er engin goðsögn...

 

Það gerir allavega hún Helga vinkona sem ætlar að leiða mig í allan sannleikann um sundlaugina, kaffihúsin í bænum og bæjarlífið almennt.

 

Farin í menningarleit. 

Leyndur aðdáandi

Eftir fjölda áskoranna og ótal tilraunir hef ég ákveðið að reyna að koma einhverju inn á þetta blessaða blogg sem ég hef orðið mér út um. Lokatilraun. 

Ég á mér leyndan aðdáanda.

Á hverjum degi mæti ég í litlu hornskrifstofuna mína hérna upp á hanabjálka, á hverjum degi kveiki ég á tölvunni og fer svo fram og geri heiðarlega tilraun til að fá kalt vatn í vatnsflöskuna mína. Hef yfirleitt ekki þolinmæði í það og enda því á volgu kranavatni.

Á hverjum degi kveiki ég á Oracle, les stjörnuspána mína, tölvupóstinn og mbl.is, ekki í þessari röð.

Á hverjum degi sé ég ofhlaðnar rútur af sjóvelktum ellitúristum sem er hlaðið niður á bílastæðið við Perluna, allir upp í rokið á útsýnispallinum til að líta augum þessa furðulegu borg við heimskautsbaug.

Á hverjum degi þegar mér leiðist þá horfi ég á mennina sem eru að byggja ellismellablokkina hinum megin við götuna, þeir eru búnir að vera í þrjá mánuði að byggja þriðju hæðina og virðast vera að steypa hana núna.

Og á hverjum degi klukkan tíu þá kemur stelpa inn til mín og er svo elskuleg að taka ruslið mitt og einstaka sinnum skúrar hún meira að segja gólfið.Venjulega er bara boðið góðan daginn, enn í dag var eftirfarandi viðauki:

“Do you speak English?” Ég svaraði að sjálfsögðu játandi enda vona ég að þessar blessuðu þrjátíu og eitthvað einingar hafi skilað sér. 

“How old are you?” “I’m twenty-tw-three”, best að segja tuttuguogþrjá enda styttra í það heldur enn hitt, enn nóg um það. Svo kom rúsínan í pylsuendanum, það skemmtilega...

”You are very young,” einmitt, “very young”, kom svo í ljós að hún er “twenty-five!!” Eftir smá svona kurteisissamtal þá kom:

“My friend like you,” svo komu útskýringar á því hver vinur hennar væri og svo kom

“My friend like you, I tell him you twenty-three” svo brosti hún og fór.

Já, það er alltaf fjör á hanabjálkanum, nýir atburðir á hverjum degi og nú á ég mér leyndan aðdáanda.